Het idee ontstond al in 2018. De visitekaartjes waren zelfs dat jaar nog geprint. Maar als een ware ADHD’er is het idee door andere projecten stil komen te liggen. En dus kwamen de visitekaartjes in een doos op zolder te liggen. Bij een grote opruim sessie n.a.v. het overlijden van mijn hond in februari 2024, kwamen deze visitekaartjes weer te voorschijn. En daarmee ook mijn passie voor dit project.
Passie project
Meestal heb ik elk jaar meerdere projecten die komen en gaan, zoals de meeste mede ADHD’er wel zullen herkennen. Alle materialen aangeschaft, 4 weken diep in het project en … de hyperfocus is weg. Dat was bij ‘Project FotoSnoet’ toch net even anders. Er zaten namelijk emoties achter. Het verlies van mijn eigen hond en de passie voor fotografie. De enige hobby die altijd is blijven hangen. Maar FotoSnoet was een idee waarbij ik honden die nog geen gouden mandje hadden gevonden in het asiel of bij een organisatie, een extra kans kon geven. Doormiddel van mooie, sprekende beelden te maken en hun verhalen te delen.
Het verlies van mijn hond
Maar wanneer je ouder (lees: volwassen) wordt, hoe drukker je leven. Ik heb mijn eigen bedrijf waarbij ik een team ontwikkelaars aanstuur en een investeerder die grootste dingen van mij verwacht. Daarnaast heb ik ook nog ‘gewoon’ een 32-urige baan. Kortom, ik werk ruim 50+ uur in de week en dit alles heeft voorrang op een passie projectje.
Dat veranderde toen mijn 13 jarige kooikerhondje Cody, kwam te overlijden na een lange verdrietige periode waarbij hij steeds meer kracht in zijn achterpoten verloor. Dan ga je van ‘die meid die alles samen doet met haar hond en haar hele leven daarop heeft ingericht’ naar … tjah, ik wist het eigenlijk niet.
Ik ging er dagelijks uren op uit met hem. Trainen, spelen, fietsen, hardlopen, skaten en hiken. Elk vrij uur was ik met hem op pad. Moest ik dat nu alleen gaan doen? Ik ben eigenlijk helemaal niet zo sportief, ik deed het puur voor hem zodat hij zijn eindeloze energie kwijt kon.
“Bij het optillen van één van de overvolle dozen viel er een pakketje met visitekaartjes uit de doos.”
Daar zit je dan, met een groot gat in je hart en elke dag tijd over, omdat je niet meer elke keer een halve marathon hoeft te lopen met je hond. Eerlijk is eerlijk, in het begin wilde ik niks. Ik wilde niemand zien, ik wilde niks doen, ik wilde gewoon zielig in een hoekje wegkruipen. Dramatisch? Ja. Terecht? Vind ik wel.
Maar dagen worden weken en weken worden maanden. En dan moet al dat spul wat je aan hem doet denken toch maar eens opgeruimd worden. Inclusief alle bakken met speeltjes, balletjes en bakjes die ondertussen op de zolder stonden. Bij het optillen van één van de overvolle dozen viel er een pakketje met visitekaartjes uit de doos. Er stond op:
“FotoSnoet. Bijzondere snoetjes met opmerkelijke verhalen.”
De toekomst in zicht
Daar zit je dan op de grond, met een hondenspeeltje in je ene hand en een visitekaartjes in de andere hand. Symbolisch voor het verleden en de toekomst. Het zette mij aan denken over hoe ik nu mijn leven invulling wilde gaan geven zonder Cody.
De maanden voor het overlijden van Cody heb ik veel foto’s van hem gemaakt. Ik wilde geen moment missen en heb daarom zoveel mogelijk herinneringen van hem vastgelegd op foto, voordat het te laat was. Eigenlijk wilde ik dat ook voor anderen doen. Zodat andere baasjes ook mooie herinneringen hebben van hun favoriete snoet voordat het te laat is. Een leuk idee en een mooi gebaar, maar ik wilde meer doen.
Er zijn immers ook ontzettend veel honden die helemaal geen baasje hebben en die dat wél heel erg verdienen. Die passie voor honden en hun welzijn zit diep gebakken. Ik heb veel vrijwilligerswerk gedaan voor/met honden. Toen ik jonger was liep ik elke zaterdag bij het dierenasiel en op latere leeftijd liep ik als Dierenbuddy bij de Dierenbescherming. Ondertussen was ik daar door de volle planning mee gestopt. Maar ik wilde nog wel steeds graag iets betekenen, op mijn manier. Door het overlijden van Cody kwam er dagelijks weer tijd vrij. Dit was dus het moment!
Gratis fotoshoots organiseren
Voordat ik bij organisaties kon aankloppen om mijn hulp gratis aan te bieden moest ik natuurlijk wel wat meer foto’s kunnen laten zien dan alleen die van mijn hond. Om die reden ben ik in 2024 een aantal gratis fotoshoots gaan organiseren. Leuk én leerzaam. Daar kwamen vervolgens ook weer betaalde opdrachten uit. Met dat geld heb ik geïnvesteerd in FotoSnoet en heb ik een nieuwe website gebouwd en kon ik aan de marketing beginnen.
Deze fotoshoots waren alleen wel allemaal binnenshuis gemaakt, in de fotostudio die ik redelijk provisorisch in elkaar heb geknutseld in een ruimte die ik over had. Al snel bleek dat ik toch liever de honden mee naar buiten nam. Lekker de natuur in en daarnaast veel verschil in foto’s per seizoen.
Aan de slag!
Dan mag ik nu eindelijk gaan schrijven in de tegenwoordige tijd, want de fotoshoots gebeuren nu buiten, de dierenasielen zijn aangeschreven en de opdrachten komen binnen wanneer er weer langzitters zijn die het verdienen om in het zonnetje te worden gezet. Letterlijk en figuurlijk.
Daarnaast bied ik ook privé fotoshoots aan en kan men dus mooie foto’s laten maken van hun favoriete viervoeter. Dat doe ik voor een zachte prijs, omdat ik van mening ben dat iedereen de mogelijkheid moet krijgen om leuke foto’s te laten maken van hun hond.
HEEL lang verhaal kort: Ben je toevallig op zoek naar een maatje? Kijk eens rond bij het aanbod van adoptie snoetjes. Of heb je al een beste maatje en wil je graag een paar prachtige foto’s laten maken? Kijk dan eens op de pagina FotoSnoet .
Wie weet …. tot ziens!